W żywieniu dietetycznym można w zasadzie stosować wszystkie techniki sporządzania potraw. Najwłaściwszą jest jednak gotowanie w wodzie lub parze. Gotowaniu można poddać wszystkie produkty, a potrawy w ten sposób przygotowane są smaczne, lekko strawne i mają szeroki zakres zastosowania u chorych ludzi.
DUSZENIE
Ma mniejsze zastosowanie w żywieniu dietetycznym, chyba że nie stosuje sie wstępnego obsmażania produktów, a dusi się we własnym sosie. W dietach z dużym ograniczeniem tłuszczów produkty można obsmażać na patelniach z powłoką teflonową, po czym przekładać do rondla,podlewać nie wielką ilością wody i dusić pod przykryciem. Pod koniec gotowania dodaje się dozwolony tłuszcz.

SMAŻENIE
Jest procesem o najmniejszym zastosowaniu w kuchni dietetycznej. Potrawy smażone są trudno strawne-zalegają długo w przewodzie pokarmowym, a poza tym drażnią jego ścianki. Przy niektórych schorzeniach można smażyć potrawy na patelniach z powłoką teflonową lub groszkowych bez dodatku tłuszczu. Niekiedy, aby uatrakcyjnić posiłki, wprowadza sie "smażenie na parze".

Komisja Dietetyki Polskiej Akademii Nauk w 1969r. zaproponowała do użytku szpitalnego w Polsce następujące rodzaje diet:

Dieta opiera się na jedzeniu tylko owoców. Owoce mają wprawdzie dużo witamin, minerałów i innych substancji, ale nie dostarczają odpowiedniej ilości białek, węglowodanów i tłuszczy (dzięki lipidom nasz organizm może wchłonąć witaminy A, D, E, K, bo się w nim rozpuszczają). Jest jednak bogata w błonnik, cukry proste i witaminy. Aby dostarczyć organizmowi niezbędnej ilości składników, należy tych owoców zjeść dużo.

Wymyślił ją amerykański kardiolog Arthur Agatston. Szukał takiego sposobu odżywiania, który hamowałby rozwój chorób serca i przy okazji skomponował jedną z najzdrowszych błyskawicznych diet odchudzających!
Nie ma w niej mowy o żadnej głodówce, odmierzaniu porcji czy żmudnym liczeniu kalorii. Bez większego wysiłku chudniesz ponad 6 kilogramów w dwa tygodnie i – co więcej – chronisz się przed miażdżycą naczyń czy zawałem serca.

Na czym polega
Tak komponujesz posiłki, by spożywać „dobre” węglowodany, pochodzące z ziaren, owoców i warzyw, a ograniczać jedzenie „złych” węglowodanów o indeksie glikemicznym powyżej 50. Unikasz także „złych” tłuszczów nasyconych (np. tłustego mięsa i nabiału), a w zamian wybierasz „dobre” tłuszcze nienasycone, które są obecne m.in. w oliwie z oliwek, oleju rzepakowym, orzechach i nasionach.

Trzy etapy
Zmiany w sposobie odżywiania się przeprowadzasz trzyetapowo. Pierwszy etap przynosi największą utratę wagi. Jest też najbardziej rygorystyczny, ale na szczęście trwa tylko dwa tygodnie. Etap drugi jest już mniej restrykcyjny, a czas jego trwania ustalasz sobie sama – kończy się, gdy osiągasz wymarzoną wagę. Zwykle trwa to trzy tygodnie. Etap trzeci nie ma żadnych granic – przypisane do niego zasady żywieniowe stosujesz już zawsze – czyli do końca życia.

Oto szczegółowe zalecenia:
- Etap I. Zjadasz trzy średniej wielkości posiłki plus trzy przekąski dziennie. Wybierasz tylko określone produkty, a niektóre w ogóle eliminujesz z jadłospisu.
Zalecane są: chude mięso (np. pierś kurczaka – oczywiście bez skórki, polędwica wołowa, gotowana szynka wieprzowa), wszystkie gatunki ryb, jaja, rośliny strączkowe, oliwa tłoczona z oliwek, niektóre warzywa (np. brokuły, kapusta, kalafior, seler, ogórki, cukinia, zielona sałata, szpinak, pomidory), a także kakao.
Produkty zakazane: mleko, kefir, jogurt, wszystkie rodzaje alkoholi, owoce i soki, buraki, marchew, kukurydza, ziemniaki, ryż, makarony, ciastka, płatki śniadaniowe, wszelkie pieczywo i napoje z kofeiną.

- Etap II. Zwiększasz spożycie węglowodanów o wyższym indeksie glikemicznym.
Włączasz do jadłospisu: owoce (ananas, arbuz, banany, soki – nie za często); a z warzyw drobną fasolkę oraz (od czasu do czasu) buraki, kukurydzę, marchew, ziemniaki; produkty zbożowe (pieczywo pszenne, makaron, ryż biały – rzadko), a także (okazjonalnie) czerwone wino i słodycze: dżemy niskosłodzone, lody, miód, gorzką czekoladę.